Παρασκευή, 2 Φεβρουαρίου 2018

Η σημασία του χαιρετισμού στο Κουνγκ Φου

Χαιρετισμός με το ένα χέρι που παραπέμπει
στον 1ο μαθητή του Ταμό, Χούι Κε
Ένα χαρακτηριστικό των ανατολικών παραδοσιακών πολεμικών τεχνών είναι η ιδιαίτερη έμφαση που δίνεται στο τυπικό του χαιρετισμού.

Ο χαιρετισμός με διάφορες παραλλαγές και τρόπους υπάρχει και χαρακτηρίζει όλα τα παραδοσιακά συστήματα. Έχει ιδιαίτερη σημασία η τήρησή του και καθορίζει την ποιότητα και το επίπεδο κάθε μαθητή όποια τέχνη και αν ακολουθεί.

Παρωχημένες εθιμοτυπίες, ξεπερασμένοι τρόποι, άχρηστη συνήθεια; Για έναν ρηχό και άχρωμο τρόπο ζωής που βασίζεται στο πρόχειρο, το γρήγορο και το επιφανειακό, ίσως, αλλά για έναν άνθρωπο που χαίρεται, αγαπά και θέλει να εμβαθύνει σε ότι μαθαίνει, δεν είναι καθόλου έτσι...

Ο χαιρετισμός είναι η πρώτη επαφή στην επικοινωνία των ανθρώπων. Αν θα δούμε κάποιον γνωστό κάποιον φίλο θα τον χαιρετίσουμε να του υποδείξουμε ότι τον υπολογίζουμε, τον εκτιμάμε και τον αποδεχόμαστε. Πόσο μάλλον αν είναι ένας δάσκαλός που από αυτόν μαθαίνουμε, εξελισσόμαστε και είναι ένα πρότυπο αλλαγής και βελτίωσης για τον εαυτό μας.Συνεπώς το ότι για τις παραδοσιακές πολεμικές τέχνες έχει καταλήξει μια "τελετή" ο χαιρετισμός του δασκάλου, του μαθήματος ή ακόμα και της αίθουσας διδασκαλίας είναι μια φυσιολογική εξέλιξη του σεβασμού ως προς την μάθηση και την πρόοδο κάθε ασκούμενου και ένθερμου μαθητή.

Αν πάρουμε για παράδειγμα τον χαιρετισμό του Κουνγκ Φου. Τυπικά ο μαθητής πρέπει να χαιρετίσει τον δάσκαλο όταν εισέρχεται στην αίθουσα διδασκαλίας, να του δηλώσει την παρουσία του και τον σεβασμό του προς αυτόν, με καθαρή φωνή και την γνωστή χειρονομία που η παλάμη εφάπτει στην γροθιά, σε όρθια στάση με το κορμό ευθυτενή και το βλέμμα προς τον δάσκαλο. Ο δάσκαλος με τη σειρά του οφείλει να χαιρετίσει και αυτός τον μαθητή, ή με τον ίδιο τρόπο ή με υπόκλιση, ενώ ο μαθητής από σεβασμό, πρέπει να παραμείνει στη θέση χαιρετισμού μέχρι ο δάσκαλος να ολοκληρώσει την υπόκλισή του.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο συμβολισμός της παλάμης με την γροθιά είναι αρχαίος κινέζικος τρόπος που υποδηλώνει την διάθεση κάποιου να υπηρετήσει κάποιον ανώτερο ή να δηλώσει την αφοσίωσή του. Σε ένα κύκλο πιο φιλικό η αριστερή παλάμη αγκαλιάζει την γροθιά, σε ένα πιο αυστηρό, όπως αυτόν τον πολεμικών τεχνών η παλάμη είναι ανοιχτή με τα δάχτυλα ενωμένα ιδιαίτερα του αντίχειρα που δεν πρέπει να εξέχει και να δείχνει προς το σώμα αυτού που τον κάνει γιατί δηλώνει εγωισμό. Επίσης η σημασία του ότι το αριστερό (παλάμη) ελέγχει το δεξί (γροθιά) είναι ότι υπάρχει έλεγχος της "δύναμης" μέσω της "πειθαρχείας" ή αλλιώς ότι δεν υπάρχουν εχθρικές διαθέσεις και η δύναμη είναι ελεγχόμενη στην υπηρεσία της μάθησης καθώς το Γιν (η παλάμη) και το Γιανγκ (η γροθιά) είναι σε ισορροπία.

Αξίζει να αναφέρουμε ακόμα τον χαρακτηριστικό τρόπο που συναντάμε μόνο στο Σαολίν Κουνγκ Φου καθώς ο χαιρετισμός εκεί γίνεται καμιά φορά μόνο με την μία παλάμη ανοιχτή. Η ρίζες αυτού του εθίμου ανάγεται στον Χουί Κε, τον πρώτο μαθητή του Ταμό ή Μποντιντάρμα που ταξίδεψε από την Ινδία στην Κίνα για να ιδρύσει τον Βουδισμό "Τσαν" (Ζεν στα ιαπωνικά), όπου σε μια στιγμή ανάγκης για μάθηση έκοψε το ένα του χέρι για να αποδείξει την αφοσίωσή του...

Πολλά θα μπορούσαμε να πούμε πάνω σε αυτή την απλή χειρονομία, ιστορικά και θεωρητικά, όμως ας σταθούμε στη πρακτικότητα και την ουσία μιας τέτοιας συνήθειας στις μέρες μας. Εκτός από τον χαιρετισμό του δασκάλου - μαθητή που αναφέραμε ένας γενικός - ομαδικός χαιρετισμός κατά την έναρξη και το τέλος του μαθήματος σηματοδοτεί το σταμάτημα κάθε άλλης δραστηριότητας στην αίθουσα διδασκαλίας, όπως π. χ. ομιλίες, περιττές φλυαρίες χαλαρή διάθεση κλπ. Αυτό βάζει ξεκάθαρα όρια για το που αρχίζει και που τελειώνει το μάθημα ώστε να μην εκφυλίζεται η ποιότητά του π. χ. να έρχεται ή να φεύγει ο καθένας όποτε θέλει. Ο μαθητής οφείλει επίσης να χαιρετά ακόμα και όταν πρόκειται να διακόψει τον δάσκαλο για να τον ρωτήσει κάτι ή να φύγει από το μάθημα, ώστε να δείχνει πάντα ότι αυτό το κάνει με εκτίμηση και σεβασμό, ως προς αυτόν και το μάθημα.

Σε τελική ανάλυση όπως λέω πάντα στους μαθητές μου, τον χαιρετισμό δεν πρέπει να τον βλέπουμε σαν ένα είδος προσωπολατρίας ή κάποιου είδους ταπείνωσης. Τα πρόσωπα δεν έχουν τόσο σημασία. Η ουσία βρίσκεται στους ρόλους που έχει ο καθένας. Αν δεν σεβαστεί ο μαθητής το δάσκαλο και το μάθημα, δεν θα του προσφέρει τίποτα όλο αυτό που πάει να μάθει. Ο μαθητής δίνει αξία και δύναμη στον δάσκαλο ώστε αυτός να του την επιστρέψει, να βελτιωθεί και να αναπτύξει δεξιότητες. Αυτή η χημεία είναι απαραίτητο συστατικό για να επωφεληθεί κάποιος από αυτό που έχει επιλέξει να κάνει. Σέβομαι τον δάσκαλο σημαίνει σέβομαι τον εαυτό μου και αυτό που μαθαίνω. Έτσι τελικά επιτυγχάνω τον σκοπό μου.

Το άρθρο συντάχθηκε για λογαριασμό του Πανελλήνιο Οδηγό Πολεμικών Τεχνών
Χρήστος Παναγόπουλος (Γιάν Σαν)
Δάσκαλος Παραδοσιακού Σαολίν Κουνγκ Φου και Τάι Τσι στην Κόρινθο

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017

Οι θεμελιώδης στάσεις του Κουνγκ Φου

Σι Μπου 虚步 - Ναός Σαολίν το 2011.
Στο παρόν άρθρο, θα προσπαθήσουμε να περιγράψουμε τις πέντε βασικές στάσεις του Κουνγκ Φου που αποτελούν το θεμέλιο της κινησιολογίας των φορμών σκιαμαχίας ή αλλιώς Τάο Λου όπως ονομάζονται στις Κινέζικες Πολεμικές Τέχνες.

Αρχικά να πούμε ότι οι θέσεις - στάσεις στο Κουνγκ Φου είναι πολύ περισσότερες αλλά οι βασικές όπου από αυτές πηγάζουν όλες οι υπόλοιπες είναι οι εξής πέντε:

Μα Μπου 马步 "Στάση αλόγου", Κουνγκ Μπου 弓步 "Στάση τόξου", Που Μπου 仆步 "Πτώση ή χαμηλή στάση φτερού", Σιε Μπου 歇步 "Στάση στήριξης" και Σι Μπου 虚步 (Xu Bu) "Κενή ή άδεια στάση".

Πριν περάσουμε στην περιγραφή των στάσεων να ξεκαθαρίσουμε ότι το άρθρο δεν έχει εκπαιδευτικό χαρακτήρα αλλά καθαρά τεχνικά ενημερωτικό. Το καλύτερο που έχει να κάνει κάποιος είναι να βρει έναν έμπειρο δάσκαλο Κουνγκ Φου πριν να αρχίσει οποιαδήποτε είδους εξάσκηση γιατί ή εκμάθηση από άρθρα, βιβλία ή βίντεο εμπεριέχει κινδύνους όπως λάθος κατανόηση, τραυματισμούς κ.α.

Η θέση αλόγου" Μα Μπου 马步

H στάση Μα Μπου 马步 είναι η πιο σημαντική στάση του Γου Κουνγκ 武功 (Πολεμικό Κουνγκ Φου). Αν πραγματικά θέλει κάποιος να μάθει καλό Κουνγκ Φου, πρέπει να ασκείται σε αυτή τη στάση τουλάχιστον επί μερικούς μήνες. Κατόπιν μπορεί να αρχίσει την καθ' αυτή εξάσκηση, όπως ακριβώς έκαναν οι μαθητές της παραδοσιακής άσκησης στο παρελθόν. Δεδομένου των συνθηκών, αυτό στις μέρες μας είναι δύσκολο να το αποδεχτεί κανείς αλλά και να το εφαρμόσει, ωστόσο το ελάχιστο που πρέπει να επιμείνει σε αυτή τη βασική θέση είναι δύο βδομάδες και ύστερα να περάσει στις άλλες στάσεις, ρουτίνες ή φόρμες του Κουνγκ Φου.


Υπάρχουν λόγοι που είναι τόσο σημαντική αυτή η θέση. Οι στάσεις αποτελούν το θεμέλιο πάνω στο οποίο κτίζεται η κινησιολογία του Γου Κουνγκ (Μαχητικού Κουνγκ Φου) και η στάση Mα Μπου θεωρείται η "μητέρα" όλων των υπολοίπων στάσεων. Η δύναμη και η ικανότητα που προέρχονται απ' αυτήν, θα βοηθήσει να εκτελούνται σωστά και οι άλλες στάσεις. Ενισχύει τη δύναμη των ποδιών, αντικαθιστά την "παλιά" δύναμη των ποδιών με νέα δύναμη με την οποία μπορεί κάποιος, εκτός των άλλων ευεργετημάτων, να αντέχει την έντονη σωματική καταπόνηση, να βαδίζει πολλά χιλιόμετρα χωρίς να νιώθει κούραση, να βελτιώνει το αντοχή του αλλά και πολλά άλλα. Από άποψη φυσιολογίας, ο τετρακέφαλος μυς των ποδιών είναι ο πιο μεγάλος μυς του σώματος, συνεπώς η άσκηση του είναι ότι καλύτερο για το γενικό μεταβολισμό του σώματος. Στην αρχή, όταν η παλιά δύναμη δεν έχει ανανεωθεί και το γαλακτικό οξύ έχει συσσωρευτεί, έχουμε αυτό το ενοχλητικό γνωστό αίσθημα του "πιασίματος". Τα πόδια γίνονται πολύ αδύναμα και ίσως να υπάρχει δυσκολία ακόμη και να ανεβεί κάποιος μια σκάλα. Ωστόσο αυτό δεν είναι ανησυχητικό, είναι μια φυσιολογική διαδικασία και τα πόδια σε λίγο χρόνο θα είναι πολύ πιο δυνατά.

Η εξάσκηση στο Mα Μπου χαμηλώνει επίσης το κέντρο βάρους από το στήθος, κάτω στο επίπεδο της κοιλιάς σας, δίνοντας ελευθερία στον κορμό και σταθερότητα στη βάση του σώματος, που σημαίνει ισορροπία, τόσο σωματικά όσο και νοητικά. Τέλος σε ενεργειακό επίπεδο, η εξάσκησή του δημιουργεί μια σφαίρα ζωτικής ενέργειας στο υπογάστριο "νταν-τιεν" (ελιξίριο πεδίο). Στις Κινεζικές Πολεμικές Τέχνες μόνο όταν κάποιος διαθέτει επαρκή ζωτική ενέργεια στο "νταν-τιεν" μπορεί να ασκηθεί αποτελεσματικά στην εσωτερική δύναμη, επειδή το ταν-τιέν ουσιαστικά είναι η πηγή από την οποία αναβλύζει η εσωτερική δύναμη.

Τρόπος εκτέλεσης: Ανοίγουμε τα πόδια σε ένα άνοιγμα περίπου των τριών και μισού των πελμάτων μας (μήκος του πέλματος από δάχτυλα έως πτέρνα Χ3 + μισό ακόμα).
Τα τοποθετούμε παράλληλα το ένα απέναντι στο άλλο και τα πιάνουμε με τα δυο χέρια ώστε να μη φεύγουν δεξιά αριστερά τα πέλματα. Στη συνέχεια λυγίζουμε τα γόνατα και τα σπρώχνουμε προς τα έξω με τους αγκώνες ώστε το γόνατο να έρθει κάθετα πάνω από το πέλμα. Στην συνέχεια αφήνουμε τα πέλματα και εντείνουμε τα χέρια με τις γροθιές ευθεία και ισιώνουμε όσο μπορούμε την πλάτη με τους μηρούς να είναι ορθή γωνία σε σχέση με τις κνήμες ή αλλιώς εντελώς οριζόντιοι με το έδαφος. Σε ένα δεύτερο επίπεδο ενώνουμε τις παλάμες στο στήθος και μένουμε ήρεμοι για ένα λεπτό, σταδιακά μέσα σε 2-4 εβδομάδες αυξάνουμε ώστε να φτάσουμε μένουμε ακίνητοι για 2-3 λεπτά. Ένας ικανός μαθητής Κουνγκ Φου πρέπει να μπορεί να φτάνει τα 5 λεπτά καθίσματος καθημερινά.

Σημεία προσοχής: Το σώμα πρέπει να είναι ίσιο και οι μηροί παράλληλοι προς το έδαφος. Επίσης τα πέλματα πρέπει να διατηρούνται παράλληλα και τα γόνατα συνεχώς να σπρώχνονται προς τα έξω. Παρόλο που μπορεί να προκληθεί κάποια ένταση από τη στάση, το σώμα και ο νου πρέπει να είναι σε κατάσταση ηρεμίας. Ο νου εστιάζεται στο υπογάστριο. Τα μάτια να είναι ανοιχτά ή κλειστά. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αντέχουν σε αυτή τη στάση ούτε ένα λεπτό αλλά με την πάροδο της εξάσκησης ο χρόνος αντοχής αυξάνεται σταδιακά.

Συχνά λάθη: Πρέπει να προσέξετε να μην σηκώνετε το σώμα σας όταν κουράζεστε, κάτι που αναπόφευκτα όλοι οι αρχάριοι το κάνουν χωρίς να το αντιλαμβάνονται. Το σώμα επίσης δεν πρέπει να γέρνει μπροστά ή πίσω και να "κρατιέται" η αναπνοή.

Η θέση "Τόξο" Κουνγκ Μπου 弓步

Τρόπος εκτέλεσης: Στεκόμαστε σε όρθια θέση με τα πόδια κλειστά και στρίβουμε το ένα πέλμα με τις φτέρνες ενωμένες 45 μοίρες προς τα έξω. Στη συνέχεια με το άλλο πόδι κάνουμε ένα μεγάλο βήμα τόσο όσο να μην σηκώσουμε την πίσω πτέρνα και η κνήμη του ποδιού που έκανε το βήμα να έρθει κάθετη στο έδαφος, επίσης το γόνατο αυτού του ποδιού να μην ξεπεράσει τα δάκτυλα του πέλματος του κατά το λύγισμα. Τα χέρια σχηματίζουν γροθιές και είναι στο ύψος της λεκάνης με τους αγκώνες να τραβιούνται πίσω. Η στάση αυτή μας βοηθά να χρησιμοποιούμε όλο το σώμα μας στην κίνηση που κάνουμε και η γροθιά ή η παλάμη να χτυπά με την δύναμη όλου του μυοσκελετικού μας συστήματος και όχι μόνο με το χέρι. Μπορούμε να τεστάρουμε την στάση μας σπρώχνοντας ένα τοίχο με το αντίθετο χέρι από το πόδι που έχουμε μπροστά εκτελώντας ουσιαστικά μια ισομετρική πίεση με την παλάμη. Αν νιώθουμε η πίεση να φτάνει μέχρι το πίσω πόδι που είναι τεντωμένο, τότε σημαίνει ότι χρησιμοποιούμε όλο μας το σώμα σωστά και η δύναμή μας προέρχεται χαμηλά από τη γη.

Σημεία προσοχής: Ο κορμός σας πρέπει να είναι ίσιος και ο μηρός του ποδιού που κάνει το βήμα, παράλληλος προς το έδαφος. Επίσης διατηρήστε την καμάρα του πέλματος του μπροστινού ποδιού στον αέρα ενώ η εξωτερική πλευρά του πέλματος και τα δάχτυλα πρέπει να πατούν δυνατά στη γη.

Συχνά λάθη: Προσοχή να μην σηκώνετε η πίσω φτέρνα και η λεκάνη να φεύγει μπροστά ή πίσω, η αναπνοή επίσης να μην "δεσμεύεται".

Η θέση "Καθίσματος" Σιέ Που 歇步

Τρόπος εκτέλεσης: Καθόμαστε σε όρθια θέση με πέλματα παράλληλα. Στη συνέχεια πηγαίνουμε το ένα πόδι πίσω από το άλλο σε απόσταση περίπου όσο ένα πέλμα. Καθόμαστε σιγά σιγά ώστε το γόνατο του πίσω ποδιού να σφηνώσει πάνω από τη γάμπα του μπροστινού. Η φτέρνα του ποδιού που βρίσκεται πίσω είναι στον αέρα ενώ το μετατάρσιο (το μέρος του πέλματος που βρίσκονται τα δάχτυλα) "σπάει" και εφαρμόζει στο έδαφος. Το μπροστά πόδι πατάει κανονικά. Ουσιαστικά η στάση είναι ένα καθιστό σταυροπόδι.
Το άνω μέρος του σώματος παραμένει κατακόρυφο και η πλάτη μένει ίσια. Το κεφάλι μένει ψηλά και κοιτάζουμε ευθεία μπροστά. Βάζουμε τις γροθιές στα ισχία και οι αγκώνες να τραβιούνται πίσω. Οι ώμοι παραμένουν χαμηλοί. Επαναλαμβάνουμε το ίδιο και στο άλλο πόδι.

Σημεία προσοχής: Το γόνατο του πίσω ποδιού πρέπει να εφάπτει στη γάμπα το μπροστινού και το κάθισμα να μην είναι τελείως κάτω ώστε η λεκάνη να μην ακουμπάει στη φτέρνα, για μπορούμε να σηκωθούμε άνετα και γρήγορα.

Συχνά λάθη: Προσέχουμε να μην σηκώνουμε το μπροστινό πέλμα κατά το κατέβασμα. Επίσης το πόδι που είναι πίσω αν είναι πιο μέσα από την ευθεία, δημιουργεί ανισορροπία στο κάθισμα. Δεν πρέπει να γέρνουμε μπροστά ή πίσω και βέβαια δεν πρέπει να σφιγγόμαστε.

Η χαμηλή στάση "φτερού" Που Μπου 仆步

Τρόπος εκτέλεσης: Καθίστε σε όρθια θέση με πέλματα παράλληλα. Ανοίξτε το ένα πόδι στο πλάι σε απόσταση τόση ώστε όταν λυγίσουμε και καθίσουμε στο ένα, το γόνατο να βρίσκεται πάνω από το πέλμα, χωρίς όμως να σηκώσουμε τη φτέρνα σε κανένα από τα δύο. Τα χέρια υποστηρίζουν το χαμήλωμα στο ένα πόδι βάζοντάς τα στο κέντρο, ανάμεσα στα πόδια. Στη συνέχεια αν μπορούμε να φτάσουμε χαμηλά χωρίς να σηκώσουμε πέλματα τότε μπορούμε να αφήσουμε το έδαφος και να πιάσουμε τα πέλματα με το κάθε χέρι στο αντίστοιχο πέλμα. Έτσι το ένα πόδι μένει τεντωμένο και το άλλο λυγισμένο. Εναλλάσσουμε από το ένα πόδι στο άλλο. Αυτή η στάση ειδικεύεται στην διάταση των προαγωγών αλλά αν εκτελείται σωστά δουλεύει και τον τετρακέφαλο του άλλου ποδιού. Αν μπορούμε να σηκωθούμε από τη στάση χωρίς να βάλουμε χέρια στο έδαφος σημαίνει ότι την εκτελούμε σωστά.

Σημεία προσοχής: Όταν πιάσουμε το πέλμα, στο χέρι του λυγισμένου ποδιού πρέπει να είναι στο εσωτερικό του ποδιού και όχι απέξω.

Συχνά λάθη: Αν σηκωθεί η φτέρνα δεν βοηθάει την ισορροπία και επιβαρύνεται το γόνατο. επίσης αν δεν είναι καλά τεντωμένο το άλλο πόδι δεν θα έχουμε σωστή τοποθέτηση για να σηκωθούμε γρήγορα.

Η "Κενή ή άδεια στάση" Σι Μπου 虚步

Τρόπος εκτέλεσης: Στεκόμαστε σε όρθια θέση με τα πόδια κλειστά και στρίβουμε το ένα πέλμα με τις φτέρνες ενωμένες 45 μοίρες προς τα έξω. Καθόμαστε στο πόδι που στρέψαμε προς τα έξω και βγάζουμε το άλλο με τη μύτη του πέλματος μπροστά χωρίς να ρίξουμε βάρος όμως στο πόδι. Σηκώνουμε τα χέρια σταυρωτά μπροστά για να βοηθήσουμε την ισορροπία.

Σημεία προσοχής: Η απόσταση από το ένα γόνατο στο άλλο να μην υπερβαίνει μια γροθιά.

Συχνά λάθη: Ο κορμός του σώματος να είναι ίσιος όταν καθόμαστε και να μην γέρνουμε μπροστά ή πίσω.

Για τις ανάγκες της κατανόησης των 5 βασικών στάσεων που προαναφέραμε, τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργηθεί μια φόρμα γνωστή ως "Γροθιά των 5 στάσεων ( Γου Μπου Τσουάν 五步拳), που διδάσκεται ευρέως ως βασική φόρμα για να ξεκινήσει κάποιος το Κουνκ Φου. Τα οφέλη της μορφής αυτής είναι απέραντα. Μέσα σε αυτήν την πολύ μικρή σειρά, είναι οι πέντε ουσιαστικές στάσεις που βρίσκονται σχεδόν σε κάθε μορφή Γου Κουνγκ.

Με την μορφή Γου Μπου Τσουάν τελειοποιούνται οι τεχνικές κάθε στάσης που έχει, αλλά συγχρόνως συνδέονται με τις μεταβάσεις, που επιτρέπουν την μίμηση των μετακινήσεων μιας ακολουθίας μάχης. Δεν είναι αρκετό να καταλάβει κάποιος μόνο τις μετακινήσεις της μορφής, αλλά πρέπει να κατέχει τις θέσεις και πώς εκτελούνται για να καταστήσουν τη μορφή Γου Μπου Τσουάν επιτυχές.

Η Γου Μπου Τσουάν διδάσκεται με δύο διαφορετικές μετακινήσεις αρχής. Η μία είναι με ένα άνοιγμα σε "Στάση αλόγου" και η άλλη με μια μετακίνηση σε "Πτώση ή χαμηλότερη στάση φτερού". Εξαρτάται από την εμπειρία των σπουδαστών.

Η μορφή Γου Μπου Τσουάν σήμερα περιλαμβάνεται σε πολλά συστήματα του Κουνγκ Φου σε όλη την Κίνα.

Παναγόπουλος Χρήστος (Γιάν Σαν)
Δάσκαλος Παραδοσιακού Σαολίν Κουνγκ Φου, Τάι Τσι και Τσι Κουνγκ στην Κόρινθο

Το παρόν άρθρο συντάχτηκε για λογαριασμό του Πανελλήνιου Οδηγού Πολεμικών Τεχνών και είναι αναδημοσίευση.

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

"Συνειδητοποίηση"

Τα κινεζικά όπως και τα ελληνικά είναι μια γλώσσα βαθιά ετυμολογική και πίσω από κάθε λέξη - ιδεόγραμμα αναπαρίστανται εκτός από έννοιες, μύθοι, ιστορίες και μια φιλοσοφία που χαρακτηρίζει τον ανατολικό τρόπο σκέψης.


Σε μια κινέζικη έκφραση που αξίζει να δοθεί σημασία για το εύρος του νοήματός της και την ουσία που κρύβει, είναι το "Ου" 悟 (wù) που αν και μοιάζει στο "Ου" 武 (wǔ) που σημαίνει "πολεμικές τέχνες", το νόημα και το ιδεόγραμμα αναφέρεται σε κάτι εντελώς ξεχωριστό.

Τους αρχαίους καιρούς, η ανατολική φιλοσοφία περιέγραφε τη ζωή σαν ένα όνειρο. Οι βουδιστικές διδασκαλίες θεωρούν ότι μόνο όποιος καλλιεργεί τον εαυτό του είναι δυνατόν να ξυπνήσει από αυτό το όνειρο. Αυτό το "ξύπνημα" ονομάζεται "Ου" 悟 (wù), το οποίο σημαίνει αφύπνιση με την ευρύτερη έννοια της "φώτισης", της "συνειδητοποίησης".

Το σχετικό ιδεόγραμμα αποτελείται από δύο μέρη, το Σιν 忄(Xin) που σημαίνει "καρδιά" και το Γουό 吾 (wú) που είναι "ο εαυτός". Το "Ου" 悟 λοιπόν σημαίνει να χρησιμοποιήσουμε την καρδιά μας για να κατανοήσουμε την πραγματική φύση του εαυτού μας και όλων των πραγμάτων γύρω μας. Το να ξυπνήσει κάποιος από ένα όνειρο επίσης ονομάζεται Ου, αλλά ο χαρακτήρας κι αυτός διαφέρει 寤(wù).

Το Ου 悟 με την έννοια της συνειδητοποίησης παίζει ένα σημαντικό ρόλο στην αρχαία κινεζική μυθολογία του βασιλιά Πιθήκου στο ταξίδι του προς τη δύση, σε ένα από τα τέσσερα μεγαλύτερα κλασικά κείμενα της λογοτεχνίας της Κίνας και αγαπημένο θέμα κινεζικών ταινιών φαντασίας. Στο ταξίδι, ο βασιλιάς Πίθηκος και οι φίλοι του βρίσκουν αμέτρητους δαίμονες με μάσκες. Αλλά από την στιγμή που καλλιεργούν την φύση τους, χάρη στο "Ου" μπορούν να δουν καθαρά όλα αυτά τα κακά πνεύματα και να αποφύγουν πολλές επιπλοκές.

Ο συμβολισμός αλληγορικός αλλά πολύ ευφυείς και αντιπροσωπευτικός αναφέρεται στον ανθρώπινο νου (βασιλιάς Πίθηκος) όπου σε αντίθεση με τα άλλα έμβια όντα έχει συνείδηση του ύπαρξής του. Αυτό αν και τον κάνει ξεχωριστό στο ζωικό βασίλειο από τα υπόλοιπα είδη, ταυτόχρονα το προτέρημα του, δημιουργεί μια ψυχολογική "παρενέργεια" που δεν είναι άλλη από την ψεύτικη αίσθηση του "εγώ".

Ο νους καλείται να ξεμπλέξει με τους δαίμονες που "γεννάει" η ματαιόδοξη αίσθηση της ατομικότητας που νιώθει ότι είναι άτρωτη, ανεξάρτητη και ξεχωριστή από το περιβάλλον που ζει και αναπνέει. Οι ψεύτικες μάσκες που φοράει ανάλογα της ανάγκες του ο εγωικός τρόπος σκέψης και δράσης, καλούνται να πέσουν μέσω της επίγνωσης της αληθινής μας φύσης, η οποία είναι αναπόσπαστο κομμάτι ενός ευρύτερου οργανισμού αλληλένδετου και αυθύπαρκτου που η "νοημοσύνη" που τον δημιουργεί είναι πολύ πιο πέρα από το μικρό και εφήμερο μικρόκοσμό αυτής της αντίληψης.

Αυτό το σκοπό έχει κάθε τέχνη που καλλιεργεί την ανθρώπινη ύπαρξη. Κάθε ενασχόλησή που προάγει την έκφραση της ψυχής είναι θεμιτή και σεβαστή γιατί μας σπάει το κέλυφος του στερεοποιημένου "εγώ" και μας ελευθερώνει. Ακόμα πιο πολύ, τέχνες που έχουν να κάνουν με το σώμα μας ως έκφραση του πνεύματος και είναι βγαλμένες από παραδόσεις με ιστορία.

Οι πολεμικές τέχνες πριν προάγουν ένα δυνατό και μαχητικό σώμα πρωτίστως έχουν υποχρέωση να καλλιεργήσουν τον χαρακτήρα του ασκούμενου αλλιώς θα κατέληγαν επικίνδυνα όπλα σε λάθος χέρια. Η σωματική άσκηση εδώ δεν είναι μόνο μέσο αύξησης της φυσικής δύναμης αλλά μέσο να σμιλευτεί ένα ισχυρό πνεύμα με απελευθερωμένο νου.

Αυτός είναι στόχος σε όλες τις παραδοσιακές πολεμικές τέχνες μιας και μέσα από τη συνεχή εξάσκηση για την επίτευξη μιας δεξιότητας, αν μη τι άλλο ο ασκούμενος οδηγείται, σε ένα μονοπάτι αυτο-επίγνωσης, συνειδητότητας και ειλικρίνειας, ιδίως με τον εαυτό του. Το να κερδηθεί ή να χαθεί μια μάχη είναι δευτερεύων και πολλές φορές ανασταλτικό να απασχολεί κάποιον ακόμα και την ώρα που μάχεται. Αυτό που μετράει είναι να έχει το πνεύμα του καθαρό ώστε να εκφράσει το σώμα του τη μέγιστη δυνατή ισχύ απρόσκοπτα και ολοκληρωτικά.

Συνεπώς, οι πολεμικές τέχνες μπορούν να λειτουργούν παράλληλα ως ένα μονοπάτι βαθύτερης συνειδητοποίησης ανάμεσα στα άλλα, εξίσου σεβαστά μονοπάτια και να μην μείνουν απλά στις γροθιές και τα λακτίσματα. Αντίθετα να συμβάλουν ως ένα μέσο διαμόρφωσης και καλλιέργειας της ανθρώπινης ύπαρξης και κατ' επέκταση της συν-ύπαρξης.

Χρήστος Παναγόπουλος (Γιάν Σαν)

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στον Πανελλήνιο Οδηγό Πολεμικών Τεχνών τον Μάιο του 2017



Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2016

Ταξιδεύοντας στην Κίνα...

Με αφορμή το πέρασμα μιας δεκαετίας εκπαιδευτικών ταξιδιών στην Κίνα αποφάσισα να συντάξω ένα άρθρο για τον Πανελλήνιο Οδηγό Πολεμικών Τεχνών με γνώμονα την κατάθεση μιας προσωπικής εμπειρίας που μπορεί να φανεί χρήσιμη για όποιον ψάχνει ερευνά και ενδεχομένως αναρωτιέται τι θα σήμαινε κάποιος να ταξιδέψει στην πηγή της τέχνης που αγαπά και εργάζεται πάνω σε αυτή. Ταυτόχρονα παραθέτω και την προσωπική μου αποτίμηση για τα μέρη που επισκέπτομαι, διαμένω και διδάσκομαι αυτά τα χρόνια που ταξιδεύω στην Κίνα.

Αρχικά θα έλεγα ότι για έναν αρχάριο ένα τέτοιο ταξίδι ίσως είναι πολυτέλεια και ίσως να γίνεται απλά από περιέργεια με αποτέλεσμα να καταλήξει περισσότερο "τουριστικό". Ωστόσο είναι τελείως διαφορετικό για ένα προχωρημένο μαθητή που έχει εμπεδώσει τα βασικά, έχει μάθει κάποιο σημαντικό κομμάτι ύλης της σχολής του και θέλει να πάει πιο μακριά την τέχνη του. Όσο αφορά έναν ήδη δάσκαλο βέβαια το να κάνει κάποια στιγμή ένα τέτοιο ταξίδι, δείχνει σεβασμό στην τέχνη που διδάσκει και αποπνέει ιδιαίτερη υπευθυνότητα χωρίς να θέλω να θίξω κάποιον που δεν δύναται να το κάνει για διάφορους προσωπικούς λόγους.

Η επαφή με τον τόπο που γεννήθηκε μια πολεμική τέχνη είναι χρέος ενός αληθινού ασκούμενου κυρίως αν πρόκειται για κάποιο παραδοσιακό σύστημα όπως είναι το Κουνγκ Φου ή το Τάι Τσι. Σήμερα που τα εισιτήρια των μεταφορικών μέσων είναι ιδιαίτερα προσιτά και ο χρόνος μετάβασης από το ένα μέρος της γης σε ένα άλλο έχει μειωθεί ιδιαίτερα, αξίζει κάποιος να πάει να "αγγίξει", να "δει" και να "ακούσει" από κοντά δασκάλους - αυθεντίες του είδους της τέχνης που έχει αφοσιωθεί.

Σε αυτό το σημείο ίσως πρέπει να τονιστεί αν και είναι αυτονόητο ότι κάτι τέτοιο πρέπει να γίνεται με την καθοδήγηση κάποιου που έχει ήδη πάει (προφανώς ο δάσκαλος του μαθητή ή κάποιος έμπειρος φίλος), μιας και αυτός γνωρίζει όχι μόνο τα μονοπάτια που οδηγούν σε μέρη και ανθρώπους που αξίζει τον κόπο και το κόστος αλλά και τους κίνδυνους που εγκυμονούν σε μέρη όπως την ενδοχώρα της Κίνας (εκτός αν πάει όπως είπαμε για τουρισμό ή έχει όρεξη για "περιπέτειες").

Ένας συνήθεις κίνδυνος αν πάει κάποιος εντελώς μόνος και δεν ξέρει ακριβώς τι πρέπει να μάθει είναι να χάσει αρκετό χρόνο προσπαθώντας να διδαχτεί πράγματα που δεν του αναλογούν. Επιπλέον αν δεν έχει τις κατάλληλες συστάσεις ώστε να τον πάρουν σοβαρά αυτοί που θα τον διδάξουν εκτός από το χρόνο, θα χάσει και τα λεφτά του…

Δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι τόσο ρομαντικά όπως τις ταινίες και το να προσεγγίσει κάποιος έναν δάσκαλο συνήθως στην αρχή, ίσως να πρέπει να ξοδέψει κάτι παραπάνω για να έχει μια σωστή μεταχείριση και επιπλέον είναι ενδεδειγμένο να έχει μια σύσταση από κάποιον τρίτον. (Όσο αφορά την Κίνα αυτό μάλιστα απαιτείται και πρακτικά ώστε να του χορηγηθεί βίζα).

Αν ξεπεράσουμε λοιπόν τα πεζά και βρεθεί κάποιος σε ένα ιδανικό περιβάλλον, δηλαδή σε μια σωστή σχολή με την κατάλληλη ύλη για τον συγκεκριμένο ασκούμενο και με έναν καλό δάσκαλο ή εκπαιδευτή, τότε μπορούμε να μιλήσουμε για τα ενδεχόμενα οφέλη τα οποία είναι πολλαπλά.

Εκτός από το πλεονέκτημα της "άμεσης εμπειρίας" που έχει κάποιος βλέποντας από κοντά, σώμα με σώμα, μυαλό με μυαλό και καρδιά με καρδιά έναν δάσκαλο της τέχνης που ασκεί, έχει επιπλέον ένα μεγάλο σύμμαχο - τον χρόνο - που είναι αποκλειστικά αφιερωμένος για να ασκήσει την τέχνη που αγαπά.

Όταν κάποιος ζήσει για ένα διάστημα σε ένα περιβάλλον που οι μαθητές ασκούνται στο μεγαλύτερο μέρος της ημέρας και για πολλά χρόνια, δεν μπορεί παρά να "περάσει στο πετσί του" το πάθος, η δύναμη και η δεξιότητα που μπορεί να φτάσει η τέχνη.

Λαμβάνει πραγματικά μια "γεύση" της πραγματικής δουλειάς που πρέπει να γίνει στο σώμα για να μετασχηματιστεί και να χτιστεί μέσα του το "Τσι" (βιοενέργεια) να αναπτυχθεί η "ικανότητα" που χρειάζεται για να αποδώσει τέλεια μια φόρμα ή μια τεχνική μάχης.

Στην δεκαετή προσωπική μου αναζήτηση, πάντα με βάση το Κουνγκ Φου και την εκπαίδευσή μου στην γενέτηρά του, την Κίνα, θέλω απλά να καταθέσω την εμπειρία μου για τρία εξαίρετα μέρη που αντιπροσωπεύουν και τρία αντίστοιχα διαφορετικά αλλά μοναδικά για μένα στυλ εξάσκησης των κινεζικών πολεμικών τεχνών και αξίζουν τον κόπο και τον χρόνο να τα επισκεφθεί κάποιος για να διδαχτεί.

Πρώτα πρώτα τον ίδιο τον ναό Σαολίν, όπου λόγο του ιστορικού του υπόβαθρου οι δάσκαλοι που βρίσκονται σε αυτόν είναι υψηλού επιπέδου με συνέπεια ό,τι μαθαίνει κάποιος εκεί πραγματικά είναι έγκυρο και καταγεγραμμένο από ιστορικούς δασκάλους.

Μια ακαδημία παραδοσιακού Σαολίν (λίγο πιο έξω από το ναό Σαολίν), που διατηρεί πατροπαράδοτα ένα άγνωστο αλλά πολύ ιδιαίτερο στυλ Σαολίν Κουνγκ Φου το "Σιν Γι Πα" της ένωσης της καρδιάς και του μυαλού.

Και τέλος το ίδιο το χωριό του Τάι Τσι, Τσεν Τζιά Γκου που αναμφισβήτητα, εκεί ασκείται με τον καλύτερο τρόπο το παγκοσμίως γνωστό Τάι Τσι.

Το Κουνγκ Φου του ναού Σαολίν σαν σύστημα αν και έχει δανειστεί κάποια μοντέρνα στοιχεία δεν μπορεί παρά να διατηρεί ότι πιο παραδοσιακό και έντεχνο στο χώρο του Κουνγκ Φου και ενδείκνυται για παιδικές εφηβικές και νεανικές ηλικίες.

Από την άλλη, η μέθοδος "Σιν Γι Πά" που συνδυάζει το πνεύμα του "Ζεν" ή "Τσαν" όπως λέγετε στην κινεζική, το "Γου", την πολεμική τέχνη και το "Γι" την παραδοσιακή ιατρική, έρχεται από μια άλλη εποχή… Η μέθοδος αυτή πραγματικά είναι φτιαγμένη και φιλική όχι μόνο για την ενδυνάμωση του σώματος (μιας και είναι πολεμική τέχνη), αλλά και λόγω ότι επιδρά ιδιαίτερα ευεργετικά στην ψυχή (μέσω του Τσαν). Τέλος δεδομένου ότι ενσωματώνει την αρχαία τέχνη του "Τσι Κουνγκ" - της καλλιέργειας της βιοενέργειας, δεν μπορεί να κάνει παρά καλό στην υγεία, ιδιαίτερα των ενηλίκων μιας και οι περισσότεροι αντιμετωπίζουν χρόνια προβλήματα και η ψυχολογία τους είναι κλονισμένη λόγω των γνωστών δυσχερειών και του άγχους της καθημερινότητας.

Τέλος το Τάι Τσι, ως η επιτομή της τεχνικής, της αρμονίας και της εσωτερικής δύναμης, είναι ένα ολόκληρο κεφάλαιο ζωής για την εμβάθυνση και την άσκησή του σε κάθε ηλικία.

Εστιαζόμενος σε αυτά τα τρία συστήματα και εκπαιδευόμενος κάθε χρόνο στα αντίστοιχα μέρη πραγματικά αισθάνομαι και νιώθω ότι μπορώ να προσφέρω το μέγιστο δυνατό στους ανθρώπους που ενδιαφέρονται να μάθουν κάτι από μένα, βελτιώνοντας το επίπεδο της δύναμης, της υγείας και της προσωπικότητας τους, προετοιμάζοντας τους ταυτόχρονα να δεχτούν μια ανώτερη γνώση όταν θα έχουν την ευκαιρία να επισκεφτούν οι ίδιοι τους "ιερούς" αυτούς τόπους που ανθούν οι συγκεκριμένες τέχνες.

Ένα επετειακό μικρό αφιέρωμα για το υλικό που έχω αποκομίσει όλα αυτά τα χρόνια που ταξιδεύω στην πηγή τόσο του αυθεντικού Σαολίν Κουνγκ Φου όσο και του Τάι Τσι ως μικρού ένα μήκους ντοκιμαντέρ αυτόνομης παραγωγής με μια DSLR κάμερα, ένα φτηνό τρίποδο και μια μαθήτρια με εμπειρία δημοσιογραφίας (Έφη Ροκανά, σε ευχαριστώ) σε χρέη πολύτιμου βοηθού, είναι παρακάτω.

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

Μάθημα ή προπόνηση...;

Αν και πολλοί μαθητές λέγοντας την έκφραση "πάω για μάθημα" ή "πάω προπόνηση" εννοούν το ίδιο σε ένα πρακτικό επίπεδο αυτές οι δυο έννοιες αναφέρονται σε δυο διαφορετικά πράγματα.

Προπονούμαι σημαίνει καταβάλω μόχθο και κόπο (καταπόνηση) για την επίτευξη ενός αποτελέσματος στο μέλλον, παράδειγμα η ετοιμασία για έναν αγώνα με την επιδίωξη της κατάκτησης ενός τίτλου. Αυτό είναι είναι προ-πόνηση και αναφέρεται κυρίως σε ένα άθλημα.

Η έννοια του μαθήματος όπως ορίζεται από τις "παραδοσιακές" πολεμικές τέχνες είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό. Αναφέρεται σε μια δραστηριότητα με αρχή και τέλος που σκοπό έχει να διδάξει τον μαθητή, που ενδεχόμενος να χρειάζεται και περαιτέρω εξάσκηση, ωστόσο για το επίπεδο ικανότητας και κατανόησης της εκάστοτε στιγμής είναι ό,τι ουσιαστικότερο μπορεί να προσλάβει ο μαθητής. Έτσι λειτουργούν τα "παραδοσιακά συστήματα".

Σε ένα τέτοιο σύστημα που δεν σκοπεύει στην κατάκτηση ενός τίτλου, ζώνης ή άλλης αξιολόγησης πάντα πρέπει να μιλάμε για "μάθημα". Η ικανότητα χτίζεται με αυτοτελή ολοκληρωμένα μαθήματα καθώς λαμβάνεται μια νέα γνώση ή γίνεται εμβάθυνση σε μια παλαιότερη που ακόμα και αν ο μαθητής δεν συνέχιζε τα μαθήματα, θα την κράταγε για πάντα μέσα του…

Ένα μάθημα "παραδοσιακών" πολεμικών τεχνών πραγματικά οφείλει να είναι η "αρχή και το τέλος", πρέπει να τα έχει όλα. Σωστό ζέσταμα, χωρίς βιασύνες επιμελή προετοιμασία των μυικών ομάδων καλό πέρασμα βασικών στάσεων λακτισμάτων, χτυπημάτων ανάλογα το σύστημα, ανακεφαλαίωση περασμένης γνώσης (φόρμες, ρουτίνες κ.α), νέα ύλη ή διευκρινήσεις στην παλιά και τελικά εφαρμογή και γνώση του ζητουμένου της κίνησης.

Ένας μεγάλος δάσκαλος Σαολίν αναφέρει ότι "το Κουνγκ Φου ξεκινά με τα βασικά και τελειώνει στα βασικά" αναφερόμενος στην ουσία της σωστής κατάρτισης και ανάπτυξης της "βάσης" σαν θεμέλιο της υπόλοιπης εξάσκησης. Παράδειγμα όσο περίπλοκη και επιδέξια φόρμα να εκτελέσει κάποιος, στο τέλος θα κριθεί κατά πόσο είναι "καθαρές" οι κινήσεις και "σταθερές" οι βάσεις του.

Ένα "μάθημα" πρέπει να είναι αυτοτελές - αυθύπαρκτο και πλήρες σαν να ήταν το τελευταίο καθώς ο μαθητής θα μπορούσε να κλιθεί ανά πάσα στιγμή να εφαρμόσει μια τεχνική στο δρόμο, ή απλά να αξιοποιήσει αυτό που ξέρει στην καθημερινότητά του, στην δουλειά του κλπ (ταχύτητα, αντανακλαστικά, στάση του σώματος κ.α.).

Ένα μάθημα δεν πρέπει να έχει το άγχος του "αύριο". Παράδειγμα δεν πρέπει να αγωνιά κάποιος και να προσμένει κάποιο εξωτικό μυστικό που θα του αποκαλυφθεί μετά από συγκεκριμένα χρόνια γιατί τώρα δεν είναι ακόμα "έτοιμος". Σε ένα μάθημα όλα πρέπει να είναι στο φως. Η γνώση πρέπει να δίνεται ολοκληρωμένη χωρίς κρυφά χαρτιά μιας και η ικανότητα του πως μαθαίνει πραγματικά ο εγκέφαλος ακόμα τελεί υπό έρευνα…

Πολλές φορές ενώ ο δάσκαλος μοχθεί να διδάξει κάτι και ο μαθητής φαίνεται να μην το καταλαβαίνει, ωστόσο μπορεί να γυρίσει από την άλλη και ο μαθητής να το κάνει. Οι παρεμβολές είναι πολλές, αμηχανία απέναντι στον δάσκαλο, κούραση, διάσπαση προσοχής του μαθητή και πολλά άλλα… Επιπλέον η έμπνευση δεν έχει ώρα ούτε συνταγή για να έλθει.

"Ό,τι δεν ξέρουμε, είναι αυτό που ξέρουμε καλύτερα" λέει ένα παλιό κινέζικο ρητό και πραγματικά πρέπει να εμπιστευόμαστε τις βαθύτερες ικανότητες μας. Η γνώση δεν πρέπει απαραίτητα να λαμβάνεται "γραμμικά", η μια μετά την άλλη, ίσως υπάρχει και ένας τρόπος να μεταδοθεί "άμεσα" και ολοκληρωμένα στο μαθητή.

Στην παράδοση του Σαολίν λέγεται από "καρδιά σε καρδιά" και από "μυαλό σε μυαλό", υπονοώντας ότι ο δάσκαλος οφείλει να καλλιεργεί ένα ιδιαίτερο τρόπο επικοινωνίας με τον μαθητή του και δεν χρειάζονται πολλά λόγια ή φλύαρες εξηγήσεις να μεταλαμπάδευση την γνώση του.

Ο μαθητής επίσης λέγεται, ότι πρέπει να έχει το "νου του αρχαρίου", να είναι κενός και ταπεινός να μπορεί να αφομοιώνει κάθε φορά το ζητούμενο του μαθήματος. Έτσι "χτίζει" την δική του εμπειρία, χρόνο με το χρόνο χωρίς όμως να υπάρχει μια επιδίωξη για κάτι άλλο, πομπώδες, υπερφυσικό ή εξωπραγματικό που κάποτε θα αποκτηθεί. Έτσι σταγόνα σταγόνα, μέρα με τη μέρα, μάθημα με μάθημα, σμιλεύει τον βράχο της προσωπικής του κατανόησης και εμβαθύνει σε όλο το φάσμα της γνώση του δασκάλου του καθιστώντας τον έτοιμο και υπεύθυνο για αυτήν ανα πάσα στιγμή σε κάθε του κίνηση. Έτσι από μέσα του αναδύεται η τέχνη σε όλες τις δραστηριότητές του και γίνεται αυτό που λέμε "τρόπος ζωής".

Ένα μάθημα είναι σαν μια μέρα που δεν ξέρει κανείς αν θα υπάρχει επόμενη. Ο μαθητής δίνει το καλύτερό του, γιατί δεν ξέρει αν θα του δοθεί άλλη ευκαιρία. Η αλήθεια είναι ότι το μόνο που έχει (υπάρχει) πραγματικά είναι το "τώρα". Ο χρόνος είναι μια ψευδαίσθηση που τρέχει στα ρολόγια μας, δεν υπάρχει κάτι άλλο από το τι κάνει κάποιος τώρα, συνεπώς ακόμα και αν η δράση του αποσκοπεί στο να ολοκληρώσει ένα έργο δεν υπάρχει λόγος να βιάζεται, αλλά αυτό που κάνει τώρα να το κάνει όσο καλύτερα μπορεί.

Ένα μάθημα είναι σαν μια ολόκληρη ζωή που η αξιοποιήσή της δεν παίρνει αναβολή. Έτσι το μάθημα γίνεται μαθήματα με βάθος και ουσία που με τον καιρό μετατρέπεται σε δεξιότητα και ικανότητα χωρίς επιδίωξη και ιδιοτέλεια. Σαν το μούστο που ζυμώνεται στο πέρασμα των εποχών και ενώ δεν βιάζεται από μόνος του να γίνει κάτι, καταφέρνει να γίνει το καλό κρασί, απόλυτα φυσικά και αβίαστα, χωρίς κόπο και προσπάθεια.

Ο δρόμος του "Τάο" διδάσκει ότι η ανώτερη αρετή "Τε" είναι αυτή που δεν έχει επίγνωση του εαυτού της. Αγάπη, αφοσίωση χωρίς υστεροβουλία και πρόθεση "απόκτησης", απλά δράση με νου και καρδιά ενωμένα σε ένα. Αυτό σημαίνει μάθημα. Ίσως τελικά αυτό να έχει ανάγκη περισσότερο ένας σύγχρονος άνθρωπος που από μικρός έχει μάθει να "κατακτά" και να "έχει" περισσότερο από το να "ζει" και να "είναι".

Χρήστος Παναγόπουλος (Γιάν Σαν)

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στον Πανελλήνιο Οδηγό Πολεμικών Τεχνών τον Ιούνιο του 2016

Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2015

Σαολίν· Πολεμική τέχνη, γυμναστική, φιλοσοφία, θρησκεία ή επιχείρηση;

Καθρέφτισμα στη "Λίμνη των 5 Δράκων" - Κίνα, άνοιξη 2015
Δεν μου αρέσει να περιαυτολογώ αλλά συχνά πυκνά ενδοσκοπώ τα δικά μου ερεθίσματα, τις αιτίες και τα "θέλω" που με ώθησαν να ξεκινήσω το ταξίδι μου στις πολεμικές τέχνες και ιδιαίτερα στο Σαολίν Κουνγκ Φου, ώστε έτσι, καθαρά σε πλαίσια αυτοκριτικής, να εκτιμώ αν βρίσκομαι ακόμα στο σωστό δρόμο και τον αρχικό μου σκοπό.

Με απλά λόγια και χωρίς περιστροφές καταλήγω ότι αυτό που με κέρδιζε και με συνάρπαζε ανέκαθεν συνειδητά ή όχι στο Κουνγκ Φου, ήταν το πάθος και η δύναμη που χαρίζει η άσκηση μιας σωματικής τέχνης που συνδυάζει τη μαχητικότητα με την τεχνική. Προσωπικά δεν το έκανα ποτέ ούτε για να γίνω "Μπρους Λι" ούτε για να πετύχω τη "φώτιση" μέσα από μια πολεμική τέχνη (γιατί πολλοί τα έχουν μπερδέψει). Αυτό που με γέμιζε είναι να "καβαλικεύω τον δράκο" και να πλέω σε πελάγη ελευθερίας που σταματούσαν για λίγο τον χρόνο γύρω μου και μαζί τη φλυαρία του μυαλού μου από την μάταιη καθημερινότητα.

Κατόπιν επειδή είμαι λίγο ανήσυχος με το υπόβαθρο των διαφόρων πραγμάτων που καταπιάνομαι καθώς με εμπνέουν περισσότερο όταν αυτά έχουν ιστορία και βάθος, διαβάζοντας και ψάχνοντας για το Σαολίν, διαπίστωσα ότι είναι αλληλένδετο με ένα κεφάλαιο φιλοσοφίας και τρόπου αντίληψης της ζωής που λέγεται "Ζεν". Αυτός ο συνδυασμός εμποτισμένος στην πρακτική του Σαολίν Κουνγκ Φου, παρήγαγε ένα εκπληκτικό κράμα που για μένα λειτούργησε ως καταλύτης. Συνέδεε μια τέχνη κίνησης σώματος με την φιλοσοφία της "άμεσης εμπειρίας" του Ζεν που με μαγνήτιζε και αναζητούσα από μικρός.

Τελικά όμως τι είναι το Σαολίν Κουνγκ Φου; Η χαμένη - τυλιγμένη στο μυστήριο - πολεμική τέχνη των διάσημων Σαολίν της Κίνας; Είναι η "προχωρημένη και κουλτουριάρικη" alternative γυμναστική που πάει κάποιος και έχει να το λέει στην καφετέρια με τους κολλητούς του; Ένα φιλοσοφικό παραμύθι; Μια προσυλητιστική κεκαλυμένη θρησκεία, ή μια καλοστημένη κερδοφόρα επιχείρηση που παίζει με τα χαμένα μυστικά μιας τεχνικής που σύμφωνα με αυτήν γίνεσαι άτρωτος και ανίκητος από τους εχθρούς πάσης φύσεως...;

Επειδή υπάρχουν πολλοί και εύλογοι συνειρμοί στα μυαλά των ανθρώπων, θα προσπαθήσω να δώσω την δική μου ερμηνεία σαν μαθητής 25 χρόνια, ερευνητής και δάσκαλος κοντά στα 10 χρόνια, της τέχνης αυτής. Ο σκοπός είναι να κατευθύνω με ευκρίνεια και ειλικρίνεια όποιον ενδιαφέρεται να ασκηθεί σε μια πολεμική τέχνη σαν το Σαολίν Κουνγκ Φου, απαντώντας σε κάποια ερωτήματα που ενδεχομένως να δημιουργούν αμηχανία στον κόσμο μιας και το Σαολίν, έχει αρχίσει να παρεξηγείται από πολλούς, είτε κακοπροαίρετα, είτε λόγω άγνοιας.

Όσοι ασχολούνται με τις πολεμικές τέχνες εύλογα καταρχήν αναρωτιούνται αφού το Σαολίν δεν έχει αγώνες, δεν έχει επαφή δεν έχει μάχες με αντιπάλους, τι σόι πολεμική τέχνη είναι αυτή... Απλά και ξεκάθαρα λέω ότι δεν είναι το αντικείμενο της τέχνης αυτής ο άμεση επικράτηση σε ένα ρινγκ ή σε ένα κλουβί... Θα πει κανείς, "όσα δεν φτάνει αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια"; Δεν ξέρω και ελπίζω να μην μάθω. Αυτό που έχω να πω μόνο, είναι ότι αυτή η πύρινη λάβα ενέργειας και αδρεναλίνης που ξεχύνεται στο αίμα, στο σώμα, την καρδιά και το μυαλό κατά την διάρκεια της άσκησης των παραδοσιακών φορμών Σαολίν, πιστεύω ότι δεν πρέπει να δοκιμαστεί ποτέ πάνω σε άνθρωπο, παρά μόνο σε ζητήματα ζωής και θανάτου. Οπότε σαν δάσκαλος ή μαθητής, ελπίζω να μην μάθω ποτέ αν αξίζει σαν πολεμική τέχνη, ή όχι το Σαολίν Κουνγκ Φου.

Στο ερώτημα το αν είναι μια ακόμα εναλλακτική γυμναστική, πιστεύω ότι όποιος έρθει να το κάνει σαν γυμναστική δεν θα αντέξει καν ένα μάθημα. Το να κάνεις τέχνη, ειδικά με το σώμα σου, δεν απαιτεί απλή γυμναστική. Το να γίνει το σώμα σου ένα μέσο έκφρασης τεχνικής, δύναμης, ακρίβειας, ταχύτητας, ισορροπίας, αρμονίας και ομορφιάς, ξέρουν πολύ καλά όσοι ασχολούνται με παρόμοιες τέχνες ή αθλήματα (ενόργανη, κλασσικό μπαλέτο, σύγχρονο ή μοντέρνο χορό) απαιτείται συχνά ακραία καταπόνηση και το σώμα συχνά πρέπει να φτάνει τα όριά του. Εν προκειμένω, ο σκοπός δεν είναι απλώς ένα ωραίο σώμα αλλά ένα σύνολο ιδιοτήτων σώματος και πνεύματος εμποτισμένο με ενέργειες και δυνάμεις που υπάρχουν μόνο για έκτακτες ανάγκες και αυτό το καθιστά ακόμη πιο δύσκολο σαν τέχνη. Αυτό είναι το ιδιαίτερο "ύφος" του Σαολίν που "όσοι το ξέρουν δεν μιλούν και όσοι μιλούν δεν το ξέρουν..."

Είναι άραγε φιλοσοφία; Πολλοί είναι αυτοί που τους γοητεύει η φιλοσοφία του Κουνγκ Φου που κρύβει η τέχνη αυτή και θέλουν να μάθουν περισσότερα μέχρι και να διδαχτούν ένα μοντέλο ζωής βάσει αυτής... Τελικά όμως το Σαολίν δεν έχει ακόμα μια φλύαρη θεωρία για τον κόσμο. Αυτό που σε προτρέπει είναι να "ζήσεις" πιο έντονα την στιγμή και να φύγεις από τις ρηχές γραμμικές ερμηνείες του νου. Να αντιληφθείς την πραγματικότητα μέσω της πράξης "εδώ και τώρα", "σκέψη και η δράση", "μυαλό και σώμα", να γίνουν "ένα". Αυτή είναι μοναδική φιλοσοφία και η άμεση εμπειρία που πραγματεύεται το Ζεν. Το Κουνγκ Φου απλά είναι ένα εργαλείο όπως άλλωστε και άλλες τέχνες της κινέζικής κουλτούρας που αφορούν την διδασκαλεία του Ζεν μέσα από αυτές (καλλιγραφία, ανθοκομία, ποίηση κ.α.).

Επίσης πολλοί συνδέουν το Σαολίν Κουνκ Φου με τον βουδισμό και διερωτώνται αν κρύβεται μέσα του κάποια θρησκεία. Πράγματι ο ναός Σαολίν είναι βουδιστικός και οι καταβολές του είναι καθαρά θρησκευτικές μιας και για αυτό το σκοπό χτίστηκε το 495 μ.Χ. Στις μέρες μας μάλιστα τελεί ένα βουδιστικό κέντρο που δέχεται εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο. Ωστόσο, ο Μποντιντάρμα, ο ιδρυτής του Ζεν (Τσαν στα κινεζικά) ασκήτεψε δίπλα στο ναό Σαολίν και αυτό αποτελεί ιστορικό και καθόλου τυχαίο γεγονός. Το ίδιο το Τσαν ή Ζεν, όπως έχει επικρατήσει, παρακλάδι μεν του βουδισμού, αλλά πολύ λίγο έχει να κάνει με μια δοξασία μιας και στόχευε σε κάτι άλλο από την απλή πίστη σε κάποιον ακόμα θεό.  Αρκεί μια σύντομη έρευνα και ο καθένας μπορεί να καταλάβει ότι το Τσαν στοχεύει στην άμεση εμπειρία της πραγματικότητας ή αλήθειας που κρύβεται μέσα μας.

Ο κάθε ένας κρατάει αυτό που μπορεί να αντιληφθεί το μυαλό του. Αν κάποιος ψάχνει μια πιο μοντέρνα θρησκεία, (γιατί όπως να το κάνουμε ο βούδας είναι της μόδας τελευταία) μένει στο βουδισμό, αν κάποιος θέλει να ερευνήσει κάτι πιο πέρα από το γνωστό και το "μασημένο" εμβαθύνει στο Τσαν και τέλος τέλος ουδείς λόγος περί ορέξεως προσέγγισης του "πραγματικού"...

Σαν επίλογο προς τον αναζητητή που ψάχνει και ερευνά για το που θα αφιερώσει τον πολύτιμο χρόνο, χρήμα και την ενέργειά του: Οι σχολές που διδάσκουν Σαολίν Κουνγκ Φου οφείλουν να είναι άψογες και επαγγελματικές. Το αντίτιμο για να μάθει κάποιος είναι πρωτίστως σεβασμός αλλά επειδή ζούμε και στον 21ο αιώνα πρέπει να είναι και μια λογική αμοιβή. Μακριά από γραφικούς που υπόσχονται τη Νιρβάνα, μυστικά που ξέρουν, και οι άλλοι δεν ξέρουν, γνώση που έχουν, και άλλος κανείς δεν έχει (και βέβαια δεν θα αποδεχτεί ποτέ που την βρήκαν...).

Το Σαολίν είναι και οφείλει να είναι ένα "όχημα αξιών" που εκλείπουν σήμερα λόγω της αλλοτρίωσης, της απογοήτευσης, της εξαθλίωσης και της απαξίωσης του ανθρωπίνου δυναμικού και της κοινωνίας που ζούμε. Ειδικότερα τα παιδιά που έχουν ανάγκη από σύμβολα και πρότυπα να εμπνευστούν πέφτουν σε λάθος μονοπάτια, παρέες ή οργανώσεις που τα χειραγωγούν ή ακόμα χειρότερα μαθαίνουν να "καβαλάνε τον δράκο" όμως με υποκατάστατα που έχουν ένα πολύ ακριβό αντίτιμο όχι μόνο χρηματικό, αλλά και χειρότερα για την υγεία.

Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα από το να μοιράζεσαι την ενέργειά σου με τους άλλους, να ιδρώνεις για ένα κοινό σκοπό, να γεμίζεις το σώμα σου δύναμη και αισιοδοξία, να χαίρεσαι ότι κάνεις και να αφιερώνεσαι ολοκληρωτικά σε κάτι, ανιδιοτελώς χωρίς να σκέφτεσαι τη νίκη ή την ήττα, το όφελος ή την ζημία. Αν κάποια τέχνη στο προσφέρει αυτό ακολούθησε την δίχως αμφιβολία, είναι λύτρωση, αξίζει.

Το τι είναι το Σαολίν Κουνγκ Φου πραγματικά το ερμηνεύει ο κάθε δάσκαλος που το διδάσκει με τον δικό του τρόπο. Αναρωτηθείτε αν αυτή η ερμηνεία σας ταιριάζει και σας εμπνέει. Αν όχι, ψάξτε άλλο δάσκαλο ή και άλλη τέχνη, μόνο αυτό που κάνετε, κάντε το για εσάς και για κανέναν άλλον, ο γνώμονας είναι απλός και άμεσος, η ειλικρίνεια.

Εν όψη της νέας σεζόν,
ευχές για "ζεστά" και "δυνατά" μαθήματα.

Κυριακή, 23 Αυγούστου 2015

Στα ίχνη των "παλαιών" του Σαολίν Κουνγκ Φου...

Καμιά φορά πρέπει να φτάσουμε μακριά για να ανακαλύψουμε αυτό που ήταν πάντα, είναι πάντα και θα είναι πάντα μπροστά μας...

Στο τελευταίο μου ταξίδι στην Κίνα διέμεινα και εκπαιδεύτηκα λίγα χιλιόμετρα σε μια μικρή σχολή παραδοσιακού Σαολίν με σκοπό να γνωρίσω ένα σπάνιο και μοναδικό ύφος του Σαολίν Κουνγκ Φου, το στυλ "Σαολίν Γου Κου Λουίν" 少林吴古轮 (Shàolín Wú gǔ lún), ευρύτερα γνωστό ως και η "Ένωση της Καρδιάς και του Μυαλού", Σιν Γι Πα 心意把 (Xīn Yì Bǎ).

Γου Κου Λουίν
Για την ιστορία, αυτή η ιδιαίτερη μέθοδος προέρχεται από τον μοναχό του 18ου αιώνα, 27ης γενιάς μάχιμων μοναχών Σαολίν, Σι Τζι Τσινγκ (το κοσμικό του όνομα ήταν Γου Κου Λουίν από όπου εκεί πήρε και το όνομά του το σύστημα) και βασίζεται στην ολιστική φιλοσοφία της ζωής που συνδυάζει το, "Τσαν" 禅 (Chán) ή Ζεν στα Ιαπωνικά, την Πολεμική τέχνη "Γου" 武 (Wǔ) και την παραδοσιακή Ιατρική "Γι" 醫 (Yī). Πρόκειται για μια πρακτική που μέσω της χρήσης των κατάλληλων κινήσεων, τον έλεγχο της αναπνοής και των παραδοσιακών θεραπευτικών μεθόδων της Κινέζικης Ιατρικής, στοχεύει στην ανάπτυξη της βέλτιστης υγείας και της φυσικής κατάστασης. 

Δεν θα σταθώ πολύ στο πώς αυτός ο "αρχαίος τρόπος" φτάνει ως τις μέρες μας, μόνο θα πω ότι ο δάσκαλος της ακαδημίας Σαολίν Γου Κου Λουίν, Γου Ναν Φανγκ, είναι 4ης γενιάς φυσικής συγγένειας με τον ιστορικό μοναχό Σι Τζι Τσινγκ. Περισσότερο θέλω να μιλήσω για την ίδια την ουσία της άσκησης, όπως την βίωσα κατά την παραμονή μου στην συγκεκριμένη σχολή τον Απρίλη του 2015.

Η πρώτη συνάντηση με τον δάσκαλο της σχολής Γου Ναν Φανγκ ήταν λιτή και ουσιαστική. 
Αφού υπέβαλα τον χαιρετισμό μου μου είπε.
-Φαίνεται ότι έχεις ξανάρθει στην Κίνα..
-Ναι δάσκαλε, είναι η 8η φορά. Είμαι κάθε χρόνο στην Κίνα για να μαθαίνω κοντά στην "πηγή". Γι' αυτό ήρθα να διδαχθώ κι εδώ σε εσάς αλλά δεν μπορώ να διαθέσω πολύ χρόνο... ίσως λιγότερο από 10 μέρες. Βλέπετε έχω αρκετές υποχρεώσεις...
-Σε αυτό το διάστημα κανονικά θα μπορούσες να διδαχτείς μόνο τα βασικά.
-Θα μου επιτρέψετε να προσπαθήσω για κάτι περισσότερο;
-Αυτό θα ήταν δυνατόν αν έμενες για μεγαλύτερο διάστημα. Θα ήθελα να δω τις ικανότητές σου και βλέπουμε...
-Εντάξει δάσκαλε, ευχαριστώ. 

Το απόγευμα κιόλας με ανέλαβε ένας εκπαιδευτής. Καλά αγγλικά, προσήλωση στην λεπτομέρεια. Θαύμα για τα δεδομένα της Κίνας! Την επόμενη μέρα το μεσημέρι ανέλαβε άλλος.  Ο πρώτος είχε δουλειά γιατί είχε υπ' ευθύνη του το παιδικό τμήμα... Μολονότι ο δεύτερος μιλούσε το ίδιο καλά αγγλικά και με δεδομένο ότι λίγες εκφράσεις στα κινέζικα έχουν αρχίσει να μου είναι οικείες η συνεννόηση ήταν και πάλι σε πολύ καλό επίπεδο. 

Η σχολή δεν είναι μεγάλη για τα πλαίσια της Κίνας, γεμάτη όμως παντού με φάτσες, όλες σαν να τις έχεις ξαναδεί... Μέσα διαθέτει και σχολείο για την βασική εκπαίδευση των μαθητών στην γραφή, την ανάγνωση και την εκμάθηση αγγλικών. Ο δάσκαλος του σχολείου που δεν είχε σχέση με Κουνγκ Φου ήταν ένας καλοστεκούμενος συμπαθέστατος μεσήλικας με βαμμένο μαλλί, μάλλον για να είναι πιο θελκτικός στα παιδιά... Στον πίνακα τα κείμενά του τα συνόδευε με όμορφα σκιτσάκια. Το μάθημα της καλλιγραφίας γινόταν στα πεζούλια. Το πινέλο με νερό γράφει μια χαρά στα ασπρισμένα από την σκόνη, λεία πέτρινα πεζούλια - μια τέλεια προσομοίωση του χαρτιού και του μελανιού. Σχεδόν κάθε βράδυ, στο τέλος του μαθήματος είχε ταινία, ενώ κάποιες άλλες φορές απλά έπαιζαν στο προαύλιο της σχολής μέχρι την κατάκλιση που ήταν 9-10 το βράδυ. 

Το φαΐ της σχολής μοναδικός συνδυασμός δημητριακών, λαχανικών και οσπρίων, υπέροχο, ελαφρύ και εξαιρετικά ενεργειακό, σχεδόν πάντα να συνοδευόταν από σούπα. Ίσως με το μόνο μειονέκτημα ίσως την συχνή επίσκεψη στην τουαλέτα (λίγο ενοχλητικό, ιδιαίτερα τα κρύα βράδια).

Όσον αφορά στην σχολή και τον τρόπο ενσωμάτωσης νέων μαθητών, ενδιαφέρον είχε η περίπτωση δυο ιδιαίτερα καλομαθημένων νεαρών που ήρθαν κατά την διάρκεια της παραμονής μου. Φαίνοταν πλουσιόπαιδα και στην αρχή δεν συμμετείχαν σε καμιά δραστηριότητα (πρωινό ξύπνημα καθημερινή εργασία κλπ), μίλαγαν άσχημα, πείραζαν τους άλλους και φέρονταν απρεπώς. Δεν άργησε να έρθει η κόντρα με έναν εκπαιδευτή και να δημιουργηθεί θέμα... Ωστόσο μένοντας εσώκλειστοι μέσα στην σχολή και με την μεσολάβηση του δασκάλου, μέχρι το τέλος της εβδομάδας, είχαν εναρμονιστεί σχεδόν πλήρως με τους ρυθμούς της και την ατμόσφαιρα της σχολής. Μάλιστα όταν επέστρεψα στη σχολή μετά από μερικές μέρες για να χαιρετήσω τον δάσκαλο και να πάρω ένα διαπιστευτήριο της εκπαίδευσής μου εκεί, τους βρήκα να αναδασώνουν την περιοχή έξω από τη σχολή (!)...

Το σύστημα απαιτεί πολύ υπομονή εφόσον κάθε στάση, κάθε κίνηση δαμάζει όχι μόνο το σώμα αλλά και το μυαλό. Η μέρα γίνεται νύχτα και η νύχτα μέρα χωρίς να νοιάζεσαι για τον χρόνο που περνάει. Σε μαθαίνει να ενσωματώνεις την ουσία του "τώρα" σε κάθε σου κίνηση, όσο απλή και αν είναι. Πραγματικά κάθε μάθημα εκεί με εμπότιζε με μια γερή δόση ζωής απομακρύνοντάς με ολοκληρωτικά από το κυνήγι το να φτάσω κάπου μέσα από αυτό που κάνω, δίχως αγωνία και κόπο. Μόνον σταματώντας έτσι τον χρόνο, τελικά μπορείς να χαρείς αυτό που είσαι και κάνεις.

Αναρωτιέμαι, ο χρόνος τελικά τι είναι; Μήπως η ιδέα του να ξεκινήσουμε από κάπου και να φτάσουμε κάπου αλλού; Άραγε αυτό μας δίνει τελικά την αίσθηση του χρόνου; Αν δεν υπάρχει αρχή και τέλος σε αυτό που κάνουμε, δεν ακυρώνουμε έτσι στην πράξη την ιδέα του χρόνου μέσα μας, με όλα τα ψυχοσωματικά δεινά που τον συνοδεύουν...;

Με αυτά και μ' εκείνα, κι ενώ όλα φαίνονταν αργά, σχεδόν "σταματημένα", στο τέλος, χωρίς βιασύνες κανενός είδους και δίχως να το καταλάβω, περνώντας ήρεμα την περισσότερη ώρα σε ειδικές στάσεις ή κάνοντας αργές, επαναλαμβανόμενες κινήσεις, βρέθηκα να έχω ολοκληρώσει ένα μικρό, αλλά ουσιαστικό κύκλο μελετών αυτού του σπάνιου είδους Κουνγκ Φου. Έχοντας ήδη γνώση των μορφών "Σι Γι Πα", εμβάθυνα στην μεθοδολογία και στην ουσία της κίνησης μέσα από εξειδικευμένες ασκήσεις και τεχνικές.

Μαζί με τον δάσκαλο Γου Ναν Φανγκ
Ο δάσκαλος - πιο πολύ σαν ενέργεια δίπλα μου - όχι μόνο στην άσκηση αλλά και στην όποια δραστηριότητα των μαθητών, ταπεινός, υπομονετικός και πάντα με ένα αισιόδοξο μειδίαμα στο πρόσωπο. Καταπιάνονταν με οτιδήποτε είχε ανάγκη η σχολή από χειρωνακτική εργασία, χωρίς να κάνει διάκριση για τον εαυτό του. Η καθημερινότητα του ήταν συνυφασμένη άλλωστε με την εξάσκηση του Κουνγκ Φου καθώς κάθε του δράση ανέδυε το ιδιαίτερο ύφος της "Ένωσης της Καρδιάς με το Μυαλό"... Αφοσίωση, συγκέντρωση, απλότητα... 

Μια μέρα έφτιαχνε τα φαράσια καθαριότητος και μου επέτρεψε και τον βοήθησα επικοινωνώντας λιτά με τα λίγα κινέζικα που γνωρίζω, μιας και ο ίδιος δεν μιλάει αγγλικά. Τα επισκευάσαμε και στο τέλος τα καθαρίσαμε στο ποτάμι, κοντά, έξω από τη σχολή. Μέχρι το πέρας της εκπαίδευσης είχε καταφέρει να με ενσωματώσει χωρίς να το καταλάβω και μένα στην καθημερινότητά του και αυτό το ένιωσα ιδιαίτερα φεύγοντας... Ο δάσκαλος στο ελάχιστο αυτό διάστημα με την παρουσία και την απλότητά του, όχι μόνο κατάφερε να με κάνει να νιώσω τόσο γρήγορα μέρος της "οικογένειάς" του αλλά με "μύησε" στην ουσία του γνωστού Ζεν αποφθέγματος "Τι θαύμα, Τι μεγαλείο! Κουβαλάω ξύλα, βγάζω νερό!"*

Πριν φύγω, με κάλεσε στο γραφείο του να ελέγξει την πρόοδό μου και να μου διορθώσει τις τελευταίες λεπτομέρειες στην ύλη που έλαβα τις προηγούμενες μέρες. Η διδασκαλία του πριν το τέλος, δεν ήταν μόνο σωματική αλλά και πνευματική όπως ορίζει η φιλοσοφία του Τσαν.

Χαρακτηριστικά μου μετέφερε τα εξής.

Ο δάσκαλος αφιερώνει στον βιβλίο μου
Ο Ναός του Νεαρού Δασους
Εξάσκηση μπορούμε να κάνουμε μόνο 2 ώρες γιατί οι συνθήκες του δυτικού τρόπου ζωής μας δεν μας επιτρέπουν αλλά το Τσαν μπορεί να γίνεται 24 ώρες, διαρκώς σε όλες μας τις δράσεις. 
Το Κουνγκ Φου οφείλει και πρέπει να είναι κομμάτι της ζωής μας όχι για την μάχη με τους άλλους αλλά για την γαλήνη του νου και την αρμονία του σώματος με το σύμπαν.
Το Γου Κου Λουίν εντέλει είναι πατροπαράδοτη και ιδιαίτερα "εσωτερική μέθοδος". Ο ναός  Σαολίν το θεωρεί ως το υψηλότερο είδος Κουνγκ Φου. 
Ο λόγος είναι απλός, εναρμονίζει την Ειρήνη του Τσαν με την Δύναμη του Κουνγκ Φου. 
Αν έχεις το Τσαν στην καρδιά τότε το Κουνγκ Φου θα γίνει κάτι το απολύτως φυσικό.

Στο παρακάτω μικρό βίντεο, προσπάθησα να μεταφέρω την ατμόσφαιρα της καθημερινότας που έζησα στην Ακαδημία Σαολίν Γου Κου Λουίν φτιάχνοντάς το από πλάνα που κράτησα στην παραμονή μου εκεί...




Παραπομπές

  • *Το απόφθεγμα προέρχεται από έναν κοσμικό μαθητή του Τσαν του 8ου αιώνα του Τσαν, τον Παν Γουίν 龐蘊 (Páng yùn,740-808), που όταν φωτίστηκε αναφώνησε:
    神通並妙用 Τί θαύμα, Τι μεγαλείο! 運水及槃柴 Κουβαλάω ξύλα, βγάζω νερό!
  • Περισσότερα για τον μοναχό Σι Τζι Τσινγκ 释寂勤 (Shì Jì Qín 1831 - 1914), 27ης γενιάς μάχιμων μοναχών Σαολίν με το κοσμικό όνομα "Γου Κου Λουίν" μπορείτε να δείτε εδώ http://σαολιν.gr/wu-gu-lun-xin-yi-pa.aspx
  • Περισσότερα για το βιογραφικό του δασκάλου Γου Ναν Φανγκ (ή Σι Ντε Φανγκ μπορείτε να βρείτε εδώ http://σαολιν.gr/monkslist/shi-de-fang-wu-gulun.aspx
  • Περισσότερα για το σύστημα Σιν Γι Πα μπορείτε να δείτε εδώ http://σαολιν.gr/wu-gu-lun-xin-yi-pa.aspx